‘There is an honesty behind a glance
A meaning behind a touch
And faith, cried with a tear

There are lies behind a promise
Importance in a whim
And deceit, sealed with a kiss

There is hope behind a gesture
Value in a token
And unspoken love, delivered with a smile.’

Soms vraag ik mezelf wel eens af of ik helemaal in orde ben. Niet het soort moment dat je krijgt wanneer je opmerkelijk veel in jezelf praat en er niet mee kunt stoppen, maar het soort wanneer je je serieus afvraagt of je niet in de verkeerde tijd bent geboren. Die vraag stel ik mezelf namelijk vaker dan goed voor me is. En vooral de laatste tijd. Sinds ik terug ben van mijn 18-daagse verblijf in Luton; Engeland, kan ik niet stoppen met het lezen van Jane Austen, het kijken van Jane Austen of het spelen van Jane Austen. De laatste op de piano, voordat ik helemaal gestoord lijk. Maar nu we het toch over spelen hebben; ik zou niets liever willen dan spelen in een film of mini-serie gebaseerd op een boek van Austen, aangezien tijdreizen nou eenmaal onmogelijk is. Pride & Prejudice mag dan wel niet de realiteit van 200 jaar geleden zijn, maar toch genoeg om mij er van te overtuigen dat ik in de verkeerde tijd ben geboren of zo romantisch ben dat het bijna ongezond wordt. Godzijdank kreeg ik vorige week de bevestiging dat ik niet de enige ben: ‘Lost in Austen’ was op Nederland 2. Met dank aan mijn moeder, die in de krant las dat het op de televisie zou komen, heb ik het mooiste beeldmateriaal gezien dat ik in mijn hele leven tot nu toe heb mogen aanschouwen. Een hedendaags modern meisje uit Hammersmith; London komt tot de ontdekking dat een geheime deur in haar badkamer tot de zolder van de familie Bennett uit Pride & Prejudice leidt. Ze ruilt van plaats met Elizabeth Bennett, de hoofdpersoon, en neemt per ongeluk haar plaats in het beroemde verhaal in. Alles loopt in de war en wat er allemaal fout zou kunnen gaan, gaat ook daadwerkelijk fout. Het enige wat nog leuker is dan wegdromen in Austen, is als je daadwerkelijk per ongeluk in een verhaal van Austen vastzit. Pride & Prejudice zou dan niet mijn eerste keus zijn, maar dat terzijde. Het idee om rond het einde van de 18e eeuw of het begin van de 19e eeuw te leven, al is het maar voor 1 dag, maakt mij zielsgelukkig. Bijna alles aan die verloren tijden tovert een glimlach op mijn gezicht die ik er niet snel weer af krijg. En dat terwijl ik, als dochter van een melkveehouder, niet echt in gunstige kringen zou verkeren mocht ik in die tijd zijn geboren. Dat neem ik dan maar met een korreltje zout. Het lijkt me hoe dan ook geweldig. Wat zou ik graag willen dat ik, wanneer ik uit deze kamer zou lopen en ik de deur zou openen, een boek van Jane Austen zou binnenwandelen. Northanger Abbey of Sense & Sensibility. Of misschien toch Pride & Prejudice. Al was het alleen maar om 1 keer te zien hoe alles en iedereen er uit zou zien. Hoe ze zouden praten en dansen. Of het hetzelfde zou zijn als in ‘Lost in Austen’. En dan zou ik mijn camera mee hebben genomen en een uitgebreide fotoshoot met Mr. Darcy hebben gehouden.
Nu komt de vraag waar dit hele verhaal mee begon weer in me op. Stoppen Coby, voordat je enthousiasme en je fantasie nog meer op hol slaan.

Blijkbaar speelt er een soort geheime handleiding onder jongens waar ik niets van snap. Een ‘hoe-je-het-niet-moet-doen’ gids die zij per ongeluk aanzien voor een ‘hier-scoor-je-mee’ gids. Tot een aantal dagen geleden kon ik soms nog enigzins begrip voor het andere geslacht opbrengen. Nu zie ik ze als een ander volk. De invasie der aliens. Natuurlijk niet allemaal, maar wel veel. Het is alsof ik in een slechte horrorfilm zit, waarin je niet zeker weet welke mensen je kunt vertrouwen omdat de helft geïnfecteerd is met een geheimzinnig virus. Een alienvirus waardoor je rare dingen doet en zegt. Ik weet dat iedereen tijdens een eerste ontmoeting zijn of haar eigen leven wel eens wat kan overdrijven om het niet saai te laten klinken, maar blijkbaar is dat inmiddels niet genoeg meer. Tegenwoordig wordt het verstandig gevonden om over zaken als je leeftijd, geaardheid en baan te liegen. Misschien is verstandig het verkeerde woord. Ik heb me dit weekend door een jongen ( een jongen met abonnement op de geheime handleiding) laten vertellen dat ze het ‘opwindend’ vinden om een meisje voor de gek te houden. Persoonlijk vind ik jongens die liegen omdat ze anders niet veel te melden hebben niet echt opwindend. Tja, het is maar net waar je van houdt. Als er op elk feestje waar ik kom zulke "mannen" rondlopen, word ik er behoorlijk zat van. In dat geval is mijn idee van een ‘opwindende’ avond een Ladies Night: vriendinnen, films, eten, drinken, gezelligheid en vooral eerlijkheid. Praten met mensen die je kunt vertrouwen. Klinkt misschien heel dramatisch, maar ga eens na: is het een prettig gesprek als je je constant af moet vragen of iemand wel eerlijk is? Het wordt zo wel erg moeilijk een leuke jongen te ontmoeten, dankzij deze nieuwe tactieken. Godzijdank ga ik deze zomervakantie naar Engeland. Hopelijk zijn "mannen" daar gewoon mannen en gedragen ze zich als gentlemen. Zoals het hoort.

Als ik aan België dacht of als het land ter sprake kwam, dacht ik in eerste instantie eigenlijk aan niets. Er schoot me niet snel iets speciaals te binnen. Na enkele minuten bedacht ik me soms dat er veel grapjes over België zijn, dat België zogenaamd dom is (terwijl ze ons toch vaak verslaan met het Nederlands Dictee) en dat ze er meer dan één taal spreken. K3, Samson & Gert en Kabouter Plop probeerde ik zo snel mogelijk uit mijn gedachten te verbannen.
Toen we voor een schoolexcursie naar Brussel konden, wilde ik meteen mee. Leek me leuk. Ik was één keer eerder in België geweest – de Ardennen – en daar had ik niet echt iets speciaals gezien. Een paar bomen, heuvels en beekjes. Over Brussel had ik weleens gehoord. Het was Bourgondisch. Maar wat is Bourgondisch? Gezellig? Ouderwets? Ik wist het niet. Het is zo’n woord waarvan je eigenlijk wel weet wat het ongeveer is, maar het niet precies kan omschrijven. Volgens het woordenboek is Bourgondisch een beschrijving voor een boer die uit Bourgondië komt. Daar kwam ik niet veel verder mee.
Tijdens de schoolexcursie leken de Belgische huizen vlak over de grens net zo krakkemikkig als ik ze herinnerde, maar hoe dichter we bij Brussel kwamen, hoe mooier alles werd. Ik was verbaasd toen ik zag dat alles hier al groen was en alle planten en bloemen al bloeiden. Veel verschillende types op straat, veel parken en veel beelden bovenop grote gebouwen. Het deed me een beetje aan Parijs en Italië denken, al ben ik daar nog nooit geweest. Tot mijn blijdschap sprak bijna iedereen Frans: de taal waar ik verliefd op ben. Je kan mensen uitschelden in het Frans en nog klinken alsof je iemand de liefde verklaart. Helaas was het moeilijk in te schatten wie op straat Frans, Engels of Nederlands sprak. Het kwam voor dat ik in het Frans begon, na stroef gebrabbel overstapte op Engels en maar in het Nederlands verder ging nadat de persoon mij vroeg ‘of ik niet gewoon Nederlands kon praten’.
De kronkelige straten waren gevuld met jasloze mensen. Het was rond de twintig graden. Heerlijk. Ik kreeg soms het gevoel alsof ik in een of andere film beland was. De gebouwen zagen er soms zo indrukwekkend en historisch uit, dat ik me in een Belgische DaVinci Code waande.
Brussel was geweldig. De gebouwen waren prachtig, de mensen beleefd en erg leuk om te zien, onze jeugdherberg bleek een eigen bar te hebben en elke slaapkamer had zelfs een eigen douche. Toch was er één minpuntje: Manneke Pis bleek met zijn kleine dertig centimeter eerder een Manneke Niks. Maar ik liet mijn driedaagse reis door Brussel niet verpesten door een of andere Cupido look-alike met een plasprobleem.
Als ik nu aan België denk, denk ik aan Brussel. En als ik aan Brussel denk, denk ik aan Bourgondisch. Ik weet nu wat Bourgondisch is en dat het voor iedereen een andere betekenis heeft. Voor mij houdt het schoonheid, gezelligheid en cultuur in. Ik weet zeker dat ik in de toekomst vaker in Brussel zal komen, al is het alleen maar om een middag door die geweldige straten te lopen.

O nee. Andries Knevel ziet wat in de evolutietheorie. O my god, wat erg.
En alsof dát nog niet erg genoeg is, gaat Arie Boomsma ook nog in z’n blote bast in de LINDA staan. Wát érg.
Knevel moet ons zijn mening blijkbaar via alle bestaande media laten weten en Arie mag drie hele maanden niet meer presenteren. Goh.
De EO wordt maar ruig. Mensen die van gedachten veranderen, mannen die zomaar voor de camera hun shirt uittrekken. Best wel erg allemaal. Straks gaan ze in That’s the Question nog naar vieze woorden puzzelen.
Misschien is dit wel het begin van het einde. Als de EO het niet meer weet, dan weet niemand het meer.
Wat ík trouwens wél weet, is dat Arie Boomsma best een leuk lichaam heeft. Jammer genoeg kan ik dé foto niet bijvoegen: wij hebben thuis FilterNet, van de EO. En laat die nou net Arie’s mooie foto verbieden.

Heb je dat ook wel eens? Je zit met een vriendin buiten. Zij rookt, jij eet een appel. Zij trekt haar blikje Dr. Pepper open en jij draait onhandig de dop van je etiketloze flesje water.
En dan, in the heat of the moment, heb je zin om haar sigaret af te pakken, iets stoers te zeggen, met een zuur gezicht een trekje te nemen en het op de grond te mikken en uit te trappen. Of nog beter: haar sigaret afpakken, iets stoers zeggen, met een zuur gezicht een trekje nemen, het op de grond mikken, naar die leuke jongen kijken, ‘tell me about it stud’ zeggen, de sigaret uit trappen en vervolgens een filmscène à lá Grease spelen. Zwijmel.
Sigaretten zijn op zulke momenten best leuk. Niet om jezelf mee te vergiftigen natuurlijk, maar gewoon, voor de sfeer. Zelf rook ik niet. Natuurlijk heb ik het wel eens geprobeerd, maar daar heb ik vreselijke spijt van. Ik kreeg een droge mond, een brandende keel en longen en rooddoorlopen ogen van de rook. Toch lijkt zo’n moment zoals in Grease best leuk met een sigaret.
Wat ook leuk zou zijn: op een groot schip liggen, naar de sterren kijken en een trekje nemen terwijl er een hysterisch meisje langs je rent, op weg naar de achterkant van het schip. Je loopt haar met je sigaretje achterna en ziet dat ze van de boot wil springen. O nee! Hoe kom je dichterbij? Tuurlijk; door je sigaret in het water te gooien en tegelijkertijd een paar stappen in haar richting te doen. Zonder sigaret had Jack Rose nooit kunnen redden. Dan was hij dichterbij haar gaan staan, was zij geschrokken en van het schip af gevallen. Of misschien zou hij dan niet eens buiten zijn geweest, want dan had hij geen reden om naar buiten te gaan. Dan was zij zelf terug over de reling geklommen omdat ze niet durfde, was ze veilig naar haar hut gegaan en hadden ze elkaar nooit ontmoet. Dan waren ze nooit in zoveel problemen gekomen en hadden ze allebei de ramp overleefd! Rose in een sloep en Jack op die houten deur. Zucht. Zie je wel dat roken slecht voor je is?

Arrogant volkje zijn we. Wij denken dat we overal de macht over hebben.
Duizenden, misschien zelfs miljoenen, filmpjes op YouTube bewijzen onze verwaandheid. Filmpjes van mensen die een aap als huisdier hebben, of van een meisje die op de rug van een orka zit. Meestal lopen dit soort filmpjes niet al te goed af. De aap als huisdier heb ik in een artikel op het internet gelezen. Iemand had een chimpansee als huisdier en dat beestje werd op een dag goed pissig en viel zijn baasje aan. De chimpansee is daarna dood geschoten.
Het meisje die op een orka zat, kwam er ook niet zo goed van af. De orka zwom een paar rondjes in één of ander krap bad ergens in een waterpark. Daarna had het beest er genoeg van en sloeg het een beetje door. Hij zwaaide het meisje van zijn rug en dreef haar in een hoek. Het meisje probeerde wanhopig de kant op te klimmen, maar de orka greep haar been. Gelukkig heeft het meisje er geen fatale verwondingen aan over gehouden en kwam ze redelijk veilig op het droge.
Als ik verhalen als deze hoor, word ik zo kwaad. Vooral op mensen die op deze verhalen reageren met een opmerking als ‘oh, wat een rotbeesten ook.’
Draai die vinger maar om, denk ik dan. Wijs maar naar jezelf. Apen en orka’s zijn niet tam en het zijn al helemaal geen huisdieren. Hoe verwaand is de mens om te denken dat we wilde dieren tam kunnen maken, hun aard kunnen veranderen. Natuurlijk is het niet terecht als een situatie uit de hand loopt zoals in de stukjes hierboven, maar het is enigzins te verwachten. Die dieren horen in het wild, niet in één of ander hok. Je kan een orka nog zoveel kunstjes leren en nog zo vaak naar ‘Free Willy’ kijken tot je er bij neervalt, maar een orka is en blijft een wild beest.
Het is ons nogal naar ons hoofd gestegen. Zogenaamde macht over dieren, zogenaamde macht over het klimaat. Zijn wij nou echt zo machtig dat we de natuurlijke aard van dieren kunnen veranderen? Zijn wij nou zo wijs en machtig dat wij het klimaat kunnen veranderen? Dat wij een poging kunnen doen om het klimaat te verbeteren en de vervuiling van de wereld te voorkomen? Ik dacht het niet. Die vervuiling hebben wij zelf veroorzaakt omdat wij altijd beter, sneller en nieuwer willen. Omdat wij alles onder controle willen houden. Omdat wij de wereld en alles op aarde zien als iets wat wij maar even goed naar onze hand kunnen zetten.
Pff. Lekker arrogant.